آلاچیق
هنر يك خواهش روحي است كه دست هايي را توانا مي كند براي ساختن و آفريدن. هنر در انگشتاني جوانه مي زند و جان مي گيرد كه روحي زيبا خواه در آن جريان داشته باشد. انجا كه قلبي در آرزوي ساختن بتپد و روحي غرق باشد در نياز به سازندگي. هنر معجزه آدمي است در اثبات به اين كه من مي آفرينم، پس من هستم. هنر موسيقي است كه در دل هنرمند آرام و ملايم نواخته مي شود و هنرمند كسي است كه اين موسيقي را در دنياي مادي نمايان مي سازد. هنرمند آن كسي است كه دست بر بافته هاي ظريف پارچه مي گذارد و جدايي هاي پارچه را پيوند مي دهد. همان كسي كه جسم ها را مي پوشاند تا روح اجازه پرواز يابد. هنر آفرين اوست كه رنگ را به وصال بوم مي رساند تا در آغوش هم چشم نوازي كنند. و يا مركب را به وصال كاغذ. هنرمند آن كسي است كه روياهاي انسان را مي نوازد و يا او كه صدا و بيانش وجود را غرق شنيدن مي كند تا آنچه در ضميرمان خفته است در قالب سخن بيدار كند. هنرآفرين كسي است كه در قلب سخت سنگ و چوب، افسانه هاي پويا مي افريند و يا ان كسي كه مي نويسد تا بيش از عمرش زندگي كند. ولي بزرگ ترين هنرمند خاكي كسي است كه مي تواند زندگي را زنده نگه دارد. كسي كه هنر خلق استعداد هاي خويشتن را دارد. كسي كه وقتي مي خواهد مي تواند. هنرمند واقعي كسي است كه در بحبوحه صداها و شلوغي بتواند صداهاي ضمير خويشتن را بشنود و آرزوهاي روحش را دريابد. كسي است كه بتواند امواج ذهنش را با موسيقي روح و قلبش يكسان نمايد. هر يك از ما مي توانيم مبدا افرينش هنر بخشش،هنر شاد زيستن،آرامش داشتن و آرامش بخشيدن،تلاش براي آن ها كه دوستشان داريم باشيم. ميتوانيم خود را با بافته هايمان غني كنيم مي توانيم هنر آموزش و پروراندن خود را داشته باشيم. مي توانيم مظهر الهام باشيم. مي توانيم هنر عشق ورزيدن را بياموزيم و آن را بيافرينيم. چرا كه ما خود نيز اثري هنري از يگانه وجود بي انتهايي هستيم كه خلقمان كرد،زيرا كه او عاشق زيبايي است. هر يك از ما هنر خلق شده ايم و هنر هميشه زيباست. پس تو اي آفريده خدا، به زيبايي خود و زيبايي آفرينت شك مكن زيرا كه در آغاز خلقت روح خدايي در تو دميده شده. زيبايي ات را با شكوه دوستي با آفريدگارت بياميز تا كهنه نشوي اي هنر خلق شده. نويسنده زهرا اميري پ.ن: سلام دوستان آلاچیق به مدت یک ماه یا کمی بیشتر آپ نمیشه .. دارم میرم مسافرت اگه تونستم برم کافی نت میام و بهتون سر میزنم .. دلم براتون تنگ میشه خدانگهدار
اميد به زندگي يك روز خانم مسني وارد خانه سالمندان شد.بسيار مرتب با لباس و موهاي آراسته و چشماني كه از شدت ضعف تقريبا نابينا بود اما برق خاصي داشت.. شوهر اين خانوم به تازگي فوت كرده بود بنابراين او آمدن به خانه سالمندان را ضروري مي ديد. پس از اينكه مدت ها در دفتر خانه سالمندان منتظر ماند،وقتي به اون گفتند كه اتاقش حاظر است با لبخند از جايش برخاست. همچنان كه با كمك واكر به سمت آسانسور مي رفت،پرستار به توصيف اتاق كوچكش پرداخت... اما قبل از اينكه صحبتش تمام شود او مشتاقانه همچون كودكي 8 ساله كه اسباب بازي جديدي به او هديه داده اند به پرستار گفت: من اتاقم را دوست دارم. پرستار گفت: شما كه هنوز اتاقتان را نديده ايد! و او پاسخ داد جوابي كه به شما دادم هيچ ربطي به ديدن يا نديدن اتاق ندارد.. خوشبختي آن است كه فراتر از زمان آن را مشخص كني.! اين كه اتاقم را دوست دارم يا نه، ربطي به چيدن وسايلش ندارد بلكه كاملا به اين بستگي دارد كه من چگونه براي ذهنم برنامه مي ريزم. همين الان تصميم گرفتم اتاقم را دوست بدارم.! اين همان تصميمي است كه هر روز صبح، موقع برخواستن از خواب مي گيرم. صبح ها دو راه پيش رويم است: مي توانم تمام روز را در رختخواب بمانم و مشكلات اعضاي از كار افتاده بدنم بشمرم يا اينكه از رختخواب بيرون بيايم و خداوند را به خاطر همان اعضايي كه هنوز كار مي كنند شكر كنم... هر روز هديه اي از طرف خداوند است و من تا زماني كه زنده ام به روز جديد مي انديشم. سنين كهولت همچون حساب بانكي است.از هر آن چه در آن پس انداز كرديد برداشت مي كنيد... پس نصيحتم به شما اين است كه در حساب بانكي خاطراتتان فقط خوشي و سعادت پس انداز كنيد و خاطرات ناراحت كننده را دور بريزيد. مترجم: منا اسد پور پ.ن نمیدونم چرا هر قالبی میذارم بعد از یه مدت خراب میشه!!!! خیلی دنبال قالب گشتم اما چیز قشنگ پیدا نکردم .. حالا این چطوره؟ امیدوارم این یکی دیگه خراب نشه!!!! .JPG)
| Design By : Night Skin |
فاطمه موسوی
متولد 1365/9/5
ساکن کربلاء
دل من چه خردسال است
ساده مي نگرد
ساده مي پوشد
ساده مي خندد
دل من از تبار ديوارهاي
کاهگلي ست
ساده مي افتد
ساده مي شکند
ساده مي ميرد
دل من تنها سخت
مي گريد...!
