آلاچیق

يه قدم مونده به رويات

alachiiq — Mon, 10 Aug 2009 10:34:22 GMT

تا خدا هست غیر ممکن وجود نداره

حتما تا حالا برات پيش اومده كه چيزي رو از ته دلت بخواي،آرزويي كه ذره ذره

وجودت نياز به داشتنش رو فرياد ميزنه. همون آرزويي كه دلت به خاطرش ميتپه

به اميد رسيدن بهش نفس ميكشي، تو روياهات هميشه دنبالشي.همون

كه دليل زنده موندنته.همون رويايي كه بزرگ ترين اميدته.قشنگ ترين روياي تو

.روياي سوگلي تو ،بالاترين دليلت براي تلاش كردن.

هر چيزي بهايي داره. بهاي خواسته تو چقدره؟ چه بهايي براي دريافت

خواسته ات حاضري بپردازي؟ از چه چيز ارزشمند و عزيزي واسه رسيدن

بهش ميگذري و مايه ميذاري؟

واسه رسيدن به همون روياي شيريني كه نميتوني فراموشش كني.

نميتوني جاش رو با هيچي پر كني. چند بار نا خواسته تو محاصره ابر هاي

تيره ترديد و نا اميدي صدايي تو گوشت زمزمه كرده: افسوس،حيف كه

نميشه كاش ممكن بود اما ممكن نيست.

همون صدايي كه گاهي جرأت تلاش و تجربه رو ازت ميگيره و يه روز ممكنه

به خودت بياي و ببيني تحت تأثير اون صداي ناخونده،تو خودت رو از ياد بردي.

خواستني كه از عمق وجود باشه نتونستن و نشدن سرش نميشه!!

مگه بچگيت رو از ياد بردي؟ كه وقتي يه عروسك يا يه ماشين پشت ويترين

اسباب بازي فروشي چشمتو مي گرفت هيچ منطقي پاهاي مصممت

رو واسه گذشتن از اون خواسته مردد نمي كرد.

تو اون عروسك يا ماشين رو ميخواستي،اونطور ميخواستي كه هيچي

منصرفت نميكرد،اونطور پاش وايسادي كه صاحب اول و آخرش فقط خودت بودي.

چطوري اون لحظه، نميشه و نميتونم و حالا بعدا پدر و مادرت رو نميفهميدي و قبول

نمي كردي؟ اون طور اون رو ميخواستي كه نشدن برات بي معني بود.

تكون نخوردن و سفت ايستادن و پافشاريت جلوي اون اسباب بازي تا لحظه اي

كه بهش برسي رو از ياد بردي؟!!

چطوري يادت رفته خواستن،نتونستن رو نمي پذيره؟اشتياق رسيدن به يه

آرزوي قلبي نتونست و نشدن رو نميفهمه. خواستن فقط يه معني داره

اون هم تونستنه. چطور شد كه امروز ما بدون اينكه متوجه بشيم نخواستن

رو با نتونستن عوضي گرفتيم؟

چون به درستي پي نبرديم اون جا كه نتونستيم به سبب اين بود كه واقعا

نخواسته بوديم .اگه فقط بخواي و باور كني كه بهش ميرسي كل قانونمندي

كائنات همسو با تو ميشه. خواستن به تو نيرو و انرژي مي ده كه تموم درهاي

بسته رو به روت باز ميكنه و تو رو با تلاشي تجهيز ميكنه كه با قدرتي عظيم

فقط رو يه نقطه متمركز شده كه بي شك تو رو به كاميابي ميرسونه مهم ايمان

و اعتقادت به خدا و به خواستته. خواستن رويايي كه فكر رسيدن بهش،عشق

و تقلا و تلاش رو در تو زنده ميكنه و مشتاق تلاش ميكنه.

اگه چيزي كه تو رو به تلاش كردن مشتاق ميكنه همون شعله داغ اشتياقه،ديگه هيچ

مانعي تو رو نميترسونه و هيچ نگراني دلت رو نميلرزونه. همه خواسته هات توي يه

هدف جمع ميشه اون هدف اولويت اول و شماره يكي كه همه چي تابع اونه و اگه

چيزي هست كه اينجور ميخوايش و اين قدر برات عزيزه ،

هيچي مانع رسيدنت به اون نميشه.

هيچ قدرتي تاب ايستادن مقابل خواسته قلبي تو رو نداره، اگه عشقت به آرزو و

هدفت در اون حد متعالي و بالاي خودشه از همين حالا مي بينم كه به خواسته ات

رسيدي و اگه نرسيدي مقصر فقط خودتي.

هر چي خواسته ات بزرگ تر باشه بايد بهاي بيشتري رو براش بپردازي.پس اگه به

خواسته ات نرسيدي یا اون قدر برات ارزش نداشته و نميخواستيش كه همپاي بهاش

براش خرج كني و سختي و رنجش رو به جون بخري،يا تو روز مرگي و بطالت زير خروار

ها يأس و ترس دفنش كردي و واسه تبرئه خودت وقتي يادش افتادي سري از يأس

تكون دادي و گفتي: افسوس كه روياي من شدني نبود.

وقتي با بي رحمي به نا اميدي اجازه ميدي روياتو ازت بدزده و با خودش ببره،وقتي

خودت واسه دفاع از رويات جلوي ترس نمي استي ،از كي توقع داري برات اين

كار رو بكنه؟وقتي فقط افسوس ميكشي چطوري توقع داري اون رو به رايگان و به

سادگي به دست بياري و طعم رسيدن به آرزوت رو بچشي؟

و چه غم انگيز و تلخه كه يه عمر فقط به خاطر ترس تو زندگي درجا بزني كه اصلا

دوستش نداري, اون زندگي اي كه با روحيات و خواسته هاي تو هيچ تناسبي

نداره و فقط به خاطر اين كه جسارت تركش رو نداري و به طعم تلخ اشتباه

عادت كردي تحملش ميكني.!!

كي بهت يادت داد معني زندگي محدود به تكرار عادت هاست؟ آخرش چي؟

جاذبه اين تكرار هاي بي اراده تا چند سال ديگه دوام داره؟ خسته نشدي؟

اگه ديروز و امروز و فردات تو سياهي و غم و غصه مثل همن،كوتاهي از

خودته كه هنوز به خودت نيومدي و هشيار نشدي و نخواستي تا بتوني به بهترين

تغيرش بدي..خودت بگو زندگي بي لطفي كه فقط از سر عادت به تكرارش مشغولي

ارزش زندگي كردن داره؟

تا كي نرسيدن به آرزوهاي قشنگت رو گردن نتونستن ها مي ندازي؟ كافيه

با خودت رو راست باشي و كلاهت رو قاضي كني ببيني نخواستي يا نتونستي؟!!!!

من تو این 3 ماه خیلی تلاش کردم .. یه روزایی خیلی نا امید شدم و فقط به مرگ فکر

میکردم تا رها شم خیلی ضعیف شده بودم اما یه روز به خودم گفتم : بلند شو و به

جای گریه و حسرت تلاش کن که به خواسته ات برسی و نذاری دیگران برات تصمیم

بگیرن و تو مثل یه قربانی چشمات رو ببندی و منتظر مرگ باشی.

برای رسیدن به آرزوم بهای سنگینی دادم هیچ کاری نموند که نکردم ..

محال بود اما این فکر محال رو از ذهنم دور کردم تو همه اون لحظه های سخت

به خودم میگفتم :همه چی درست میشه من میخوام پس میتونم فقط باید

صبر کنم و امیدم رو به خدا از دست ندم..

به خدا نزدیک تر شدم و ازش کمک خواستم و به این باور

رسیدم که تا خدا هست غیر ممکن وجود نداره.

ببخشید که این چند وقت نگرانتون کردم باور کنین روزای خیلی سختی داشتم

و نمی تونستم بیام .. نت قطع بود اما الان یه چند روزی هست که می تونم بیام

و تا دو سه روزی هستم اما دوباره تا 5 الی 6 ماه احتمالا نیستم .

نگرانم نباشین حالم خوبه و کارا به لطف دعای شما دوستان گلم

یکی یکی روبه راه شده

الان وقت نمی کنم به همتون سر بزنم به بزرگی خودتون منو و ببخشین

و خدایی نکرده به حساب بی معرفتین نذارین قول می دم وقتی برگشتم

از خجالتتون در بیام

خدانگهدار

alachiiq — Thu, 28 May 2009 18:43:22 GMT

مهمترين عضو بدن

يادم مياد كه مادرم هميشه ازم مي پرسيد: به نظر تو مهم ترين عضو بدن كدومه؟

در طول همه اين سال ها اون چيزي كه فكر ميكردم درسته رو مي گفتم.. وقتي بچه

بودم به نظرم مي اومد كه شنيدن از همه چيز مهمتره.. پس گفتم: گوش هام. اما

مامانم جواب داد.. خيلي از ادما ناشنوا هستن و كماكان به زندگيشون ادامه ميدن.!

بعد از چند سال تو ايام نوجواني،وقتي كم كم با دنياي اطرافم آشنا شدم و با نگاهي

متفاوت به زندگي نگاه كردم مادرم دوباره سوال خودش رو تكرار كرد و من كه

ناخودآگاه در مورد اين مسأله خيلي فكركرده بودم گفتم:چشم هام. او رو به من كرد

و گفت: مي بينم كه خيلي خوب پيشرفت كرده اي و از اين بابت خيلي خوشحالم.

ولي پاسخت درست نيست،چه بسا افرادي كه در عين نابينايي به درجات بالايي

رسيدند.!

در طول سال هاي متمادي مادر چند بار ديگر سوالش رو تكرار كرد.. اما هر بار جواب

من اشتباه بود،البته اون هر بار از پيشرفت من تعريف مي كرد.

چند سال بعد پدر بزرگم از دنيا رفت و رفتن اون همه ما رو غمگين و گريان كرد.

حتى پدرم هم گريه كرد، اون روز رو به خوبي به خاطر دارم چون اين دومين باري

بود كه مي ديدم مي گريد.

وقتي كه زمان آخرين وداع با پدر بزرگ رسيد مادر ناگهان به سوي من برگشت و گفت:

دلبندم متوجه شدي كه مهم ترين عضو بدن كدومه؟ جدا غافلگير شدم،اصلا فكر

نمي كردم كه تو اين شرايط سوالش رو تكرار كنه..راستش هميشه به نظرم

مي اومد كه اين سوال و جواب يك جور بازي بين من و اونه.. اون متوجه تعجب

و حيرت من شد گفت: اين سوال خيلي مهمه و دونستن اون به تو كمك مي كنه..

امروز وقتش رسيده كه اين درس مهم رو ياد بگيري. بعد طوري بهم نگاه كرد

كه فقط يه مادر ميتونه اونجوري به فرزندش نگاه كنه.. اشك تو چشماي مهربونش

جمع شد و گفت: مهم ترين عضو بدن شانه هايت است ..!!! متعجب پرسيدم:

فقط به خاطر اينكه سرم رو روي بدنم نگه مي داره؟!!!

گفت:نه به اين دليل مهم ترينه كه سر دوست يا عزيزي رو هنگام غصه و ناراحتي

بر خود نگه مي داره و مي تونه تكيه گاه دل اندوهگين يا بيماري باشه و بهش

تسلي بده..دخترم هر كسي در اوقاتي از زنگي خود نيازمند شانه اي براي

گريستن است . آرزو مي كنم آنقدر دوست خوب در اطرافت باشن كه به وقت

نياز شانه اي براي گريستن داشته باشي.

از اون روز متوجه شدم همدردي با ديگران از همه چيز مهم تره

و تكبر و خودخواهي بد ترين صفت.

نويسنده: ليلي مريخي

سلام عزیزان ببخشید این مدت خیلی ناراحتتون کردم

ممنون که برام دعا کردین و همدردی کردین.. بعضی از دوستان

برای حل مشکلم نذر کردن و بعضی ها پا به پام اشک ریختن ..!

نمیدونم چی بگم خیلی ممنونم بابات همه چی.. خیلی گلین

اگه شما نبودین تحمل این روزا برام سخت تر میشد.

انشاالله بتونم جبران کنم :)

تصمیم گرفتم دیگه اینجا از خودم چیزی ننویسم

حرف دلم و غم و غصه هام تو دلم بمونه بهتره...

قالب رو هم به خاطر انتقاد بعضی از دوستان عوض کردم

حالا خوب شد؟ راضی هستین؟ اسم وب رو هم عوض کردم :)

فردا میرم امام زاده قاسم نزدیک شهر (حله) برای همتون

دعا میکنم و ازش میخوام مشکلم رو حل کنه

شما هم برام دعا کنین

ممنون

...

من مدتی نمی تونم بیام نت نگرانم نباشید.

دلم براتون تنگ میشه

خدانگهدار

حکایت دل

alachiiq — Mon, 25 May 2009 13:50:22 GMT

وقتی بالی برای جَهِش هم ندارم بیخود پرواز را آرزو می کنم ! چه فرق می کند

در بیست سالگی باشم یا در سی سالگی وقتی بالهایم شکسته باشند.؟.

چه فرق می کند آسمان به چه رنگ باشد حتی وقتی توان آن را هم ندارم که

سر بلند کنم و به آسمان سلام کنم !

وقتی روح پیر شود اصلا مهم نیست بیست باشم یا سی یا پنجاه

خواهی نخواهی پیر شده ام...

روحم به گِل نشسته ، برایم دعا کنید

آیینه ای برای دلم دست و پا کنید

احساس می کنم که به دریا نمی رسم

ای رودهای تشنه مرا هم صدا کنید

ای زخمهای کهنه که سرباز کرده اید

با شانه های خسته من خوب تا کنید

دارم به انتهای خود می رسم

راه مرا از این همه آتش جدا کنید

ناصر حامدی

www.alachiqe-ma.blogfa.com

وب گروهی آپ شد

alachiiq — Sat, 16 May 2009 10:44:22 GMT

دارم آن غم که خدا داند و من دانم و بس

پيش از اين مرغ غزل خوان گلستان بودم
حاليا ، نوحه گر گوشه زندانم و بس

سلام خدا جونم ...

می دونم اگه جوابمو ندی حق داری... می دونم بازم درست وقتی که

از همه جا نا امید شدم به سراغت اومدم و ازت کمک می خوام ...

می دونم هیچ وقت بنده ی خوبی برات نبودم ...

می دونم موقع خوشی به یاد تو نبودم و حالا که گرفتاری برام پیش

اومده به یاد تو افتادم ...خدایا... خدای خوبم کمکم کن ...من همیشه به

تو توکل کردم و به هر چی تو برام می خواستی راضی بودم ...

الانم فقط چشم امیدم به توست ...

واقعا نمی دونم چی درسته چی غلط ...کمکم کن ...خودت می دونی

که من واقعا دیگه بریدم و نمی تونم تصمیم درستی بگیرم ...

تو رو به حق همه ی بنده های خوبت کمکم کن ...

خدایا تنهام نذار...

پ.ن ممنونم که برام دعا میکنین

نمیتونم بگم مشکلم چیه یعنی گفتنی نیست!!

خدا رو شکر میکنم که دوستای خوب و مهربونی مثل شما دارم

که تو سختی ها تنهام نمیذارین.. من رو ببخشید با ناراحتی هام

ناراحتتون کردم.. فقط اینجا میتونم دردم رو بگم و کمی آروم بشم...

اصلا دوست نداشتم اینجا حرفای نا امید کننده بزنم اما دیگه نمیتونم

به دروغ بنویسم حالم خوبه و زندگی قشنگه .. نه زندگی قشنگ نیست

برای من که هیچ زیبایی نداره به جز غم و بدبختی چیز دیگه ای ندیدم

الان هم دارم به آخر می رسم ... مرگ بهتر از این حالیه که من دارم

ای خدا ای خدا ای خدا

دیگه دنیا واسه من تاریکه

زندگی کوره رهی باریکه

آخر قصه من نزدیکه

این منم از همه جا وامانده

از همه مردم دنیا رانده

رانده و خسته و تنها مانده

...

alachiiq — Tue, 12 May 2009 13:01:22 GMT

سلام دوستان من برگشتم دلم براتون خیلی تنگ شده

ببخشید که این مدت خبری از خودم ندادم.. رفته بودم ایران

اما اونجور که فکر میکردم بهم خوش نگذشت..

دلم میخواست وقتی برمیگردم شاد باشم و از شادی ها بنویسم

و براتون از سفرم تعریف کنم

اما اصلا شاد نیستم. یه مشکل بزرگی برام پیش اومده برام دعا کنین

دیگه هیچ امیدی ندارم ...

دارم شبیه آینه ای پیر می شوم

از شنیدن صدای خودم سیر می شوم

با قار قار گنگ کلاغی همیشگی

با خاطرات تلخ در گیر می شوم

کم کم عصای باور من را بیاورید

دارم میان قصه زمین گیر می شوم

آتش بیار معرکه شد دست سرنوشت

یا خود اسیر پنجه تقدیر می شوم

در خویش می گریزم وا ز ارتفاع اشک

با گریه سکوت سرازیر می شوم

باور نمی کنم که به آخر رسیده ام

وقتی چنین درآینه تکثیر می شوم

هنر من چیست؟

alachiiq — Wed, 08 Apr 2009 17:24:22 GMT

هنر من چيست؟

هنر يك خواهش روحي است كه دست هايي را توانا مي كند براي ساختن و آفريدن.

هنر در انگشتاني جوانه مي زند و جان مي گيرد كه روحي زيبا خواه در آن جريان

داشته باشد. انجا كه قلبي در آرزوي ساختن بتپد و روحي غرق باشد در نياز به

سازندگي. هنر معجزه آدمي است در اثبات به اين كه من مي آفرينم، پس من هستم.

هنر موسيقي است كه در دل هنرمند آرام و ملايم نواخته مي شود و هنرمند

كسي است كه اين موسيقي را در دنياي مادي نمايان مي سازد.

هنرمند آن كسي است كه دست بر بافته هاي ظريف پارچه مي گذارد

و جدايي هاي پارچه را پيوند مي دهد.

همان كسي كه جسم ها را مي پوشاند تا روح اجازه پرواز يابد. هنر آفرين

اوست كه رنگ را به وصال بوم مي رساند تا در آغوش هم چشم نوازي كنند.

و يا مركب را به وصال كاغذ. هنرمند آن كسي است كه روياهاي انسان را

مي نوازد و يا او كه صدا و بيانش وجود را غرق شنيدن مي كند تا آنچه در

ضميرمان خفته است در قالب سخن بيدار كند.

هنرآفرين كسي است كه در قلب سخت سنگ و چوب، افسانه هاي پويا

مي افريند و يا ان كسي كه مي نويسد تا بيش از عمرش زندگي كند.

ولي بزرگ ترين هنرمند خاكي كسي است كه مي تواند زندگي را زنده نگه دارد.

كسي كه هنر خلق استعداد هاي خويشتن را دارد. كسي كه وقتي مي خواهد

مي تواند. هنرمند واقعي كسي است كه در بحبوحه صداها و شلوغي بتواند

صداهاي ضمير خويشتن را بشنود و آرزوهاي روحش را دريابد. كسي است كه

بتواند امواج ذهنش را با موسيقي روح و قلبش يكسان نمايد.

هر يك از ما مي توانيم مبدا افرينش هنر بخشش،هنر شاد زيستن،آرامش

داشتن و آرامش بخشيدن،تلاش براي آن ها كه دوستشان داريم باشيم.

ميتوانيم خود را با بافته هايمان غني كنيم مي توانيم هنر آموزش و پروراندن خود

را داشته باشيم. مي توانيم مظهر الهام باشيم. مي توانيم هنر عشق ورزيدن

را بياموزيم و آن را بيافرينيم.

چرا كه ما خود نيز اثري هنري از يگانه وجود بي انتهايي هستيم كه خلقمان

كرد،زيرا كه او عاشق زيبايي است. هر يك از ما هنر خلق شده ايم

و هنر هميشه زيباست.

پس تو اي آفريده خدا، به زيبايي خود و زيبايي آفرينت شك مكن زيرا كه

در آغاز خلقت روح خدايي در تو دميده شده. زيبايي ات را با شكوه دوستي

با آفريدگارت بياميز تا كهنه نشوي اي هنر خلق شده.

نويسنده زهرا اميري

پ.ن: سلام دوستان آلاچیق به مدت یک ماه یا کمی بیشتر آپ نمیشه .. دارم میرم مسافرت

اگه تونستم برم کافی نت میام و بهتون سر میزنم .. دلم براتون تنگ میشه

خدانگهدار

امید

alachiiq — Sat, 28 Mar 2009 22:14:22 GMT

اميد به زندگي

يك روز خانم مسني وارد خانه سالمندان شد.بسيار مرتب با لباس و موهاي آراسته و چشماني كه

از شدت ضعف تقريبا نابينا بود اما برق خاصي داشت.. شوهر اين خانوم به تازگي فوت كرده بود

بنابراين او آمدن به خانه سالمندان را ضروري مي ديد.

پس از اينكه مدت ها در دفتر خانه سالمندان منتظر ماند،وقتي به اون گفتند كه اتاقش حاظر است

با لبخند از جايش برخاست. همچنان كه با كمك واكر به سمت آسانسور مي رفت،پرستار به

توصيف اتاق كوچكش پرداخت... اما قبل از اينكه صحبتش تمام شود او مشتاقانه همچون

كودكي 8 ساله كه اسباب بازي جديدي به او هديه داده اند به پرستار گفت: من اتاقم را دوست دارم.

پرستار گفت: شما كه هنوز اتاقتان را نديده ايد! و او پاسخ داد جوابي كه به شما دادم هيچ ربطي

به ديدن يا نديدن اتاق ندارد.. خوشبختي آن است كه فراتر از زمان آن را مشخص كني.!

اين كه اتاقم را دوست دارم يا نه، ربطي به چيدن وسايلش ندارد بلكه كاملا به اين بستگي دارد

كه من چگونه براي ذهنم برنامه مي ريزم. همين الان تصميم گرفتم اتاقم را دوست بدارم.!

اين همان تصميمي است كه هر روز صبح، موقع برخواستن از خواب مي گيرم.

صبح ها دو راه پيش رويم است: مي توانم تمام روز را در رختخواب بمانم و مشكلات اعضاي

از كار افتاده بدنم بشمرم يا اينكه از رختخواب بيرون بيايم و خداوند را به خاطر همان

اعضايي كه هنوز كار مي كنند شكر كنم... هر روز هديه اي از طرف خداوند است و من تا زماني

كه زنده ام به روز جديد مي انديشم. سنين كهولت همچون حساب بانكي است.از هر آن چه در آن

پس انداز كرديد برداشت مي كنيد... پس نصيحتم به شما اين است كه در حساب بانكي خاطراتتان

فقط خوشي و سعادت پس انداز كنيد و خاطرات ناراحت كننده را دور بريزيد.

مترجم: منا اسد پور

پ.ن نمیدونم چرا هر قالبی میذارم بعد از یه مدت خراب میشه!!!!

خیلی دنبال قالب گشتم اما چیز قشنگ پیدا نکردم .. حالا این چطوره؟

امیدوارم این یکی دیگه خراب نشه!!!!

عیدتون مبااااااااااارک

alachiiq — Thu, 19 Mar 2009 14:13:22 GMT

برآمد باد صبح و بوي نوروز
به کام دوستان و بخت پيروز
مبارک بادت اين سال و همه سال
همايون بادت اين روز و همه روز

حلول سال نو و بهار پرطراوت را كه نشانه قدرت لايزال الهي

و تجديد حيات طبيعت است رابه تمامي عزيزان تبريك و

تهنيت عرض نموده و سالي سرشار از بركت و معنويت را از درگاه

خداوند متعال و سبحان براي شماعزيزان خواستارم

باز عالم و آدم خندان و شتابان به استقبال بهار میروند تا اندوه زمستان را

به فراموشی سپارند و کابوس غم را در زیر خاک مدفون سازند و آنگاه سر مست

و با وجد و نشاط و با رقص و پایکوبی با ترنم این سرود طرب انگیز نوروز و جشن

شکوفه ها را بر گذار می نمایند

جشن فـــرخنده فـــرودیـن است
روز بازار گـــل و نسرین است

باران، گل، لبخند و بهار

هيچ باراني نمي بارد مگر صفا دهد

هيچ گلي جوانه نمي زند مگر هديه شود

هيچ خاطره اي زنده نمي ماند مگر شادي بياورد

و هيچ بهاري نمي آيد مگر سال ديگري در پيش باشد

پس بگذار باران شوق بر زندگي ات ببارد تا روحت را صفا دهد

گل هاي عشق در دلت جوانه زنند تا آن ها را به ديگران هديه كني

خاطراتت قشنگ باشند تا همواره به يادشان بياوري

لبخند بر لبانت نقش ببندد تا شادي بيفشاني

و بهار بيايد تا بداني باز هم فرصت بودن هست...

نويسنده ستاره جلالي

رونق عهـــد شبابست دگــر بوستان را
میرسد مـــژده گل بلبل خوش الحان را
ای صبا گر به جوانان چمـن بـاز رسی
خدمت ما برسان سرو گل ریحـــان را

رقص اين چلچله ها اين همه آواز و نوا
همه گويند كه از راه رسيدست بهار

كاروان گل و زيبائي و شادي در راه
سخت در جلگه پر برف رسيدست بهار

عشق و شادابي و نورو نفس و شور و اميد
همه را بهر تو بر دوش كشيدست بهار

ارمغاني است كه هر سال به ايثار و نگار
مهربانانه سر راه تو چيدست بهار

بيد بن غرق جوانه است و به رقص آمده است
از در بام و هوا بس كه شنيدست بهار

خيز و آغوش در آغوش لطيفش بگشاي
روح هستيست كه جانبخش وزيده است بهار

چشم بيدار بر اين تلخي ايام ببند
خوابهائي شكرين بهر تو ديدست بهار

فريدون مشيري

بهار آمد بهار آمد بهار خوش عذار آمد
خوش و سرسبز شد عالم اوان لاله زار آمد
ز سوسن بشنو اي ريحان که سوسن صد زبان دارد
به دشت آب و گل بنگر که پرنقش و نگار آمد
گل از نسرين همي‌پرسد که چون بودي در اين غربت
همي‌گويد خوشم زيرا خوشي‌ها زان ديار آمد
سمن با سرو مي‌گويد که مستانه همي‌رقصي
به گوشش سرو مي‌گويد که يار بردبار آمد
بنفشه پيش نيلوفر درآمد که مبارک باد
که زردي رفت و خشکي رفت و عمر پايدار آمد
همي‌زد چشمک آن نرگس به سوي گل که خنداني
بدو گفتا که خندانم که يار اندر کنار آمد
صنوبر گفت راه سخت آسان شد به فضل حق
که هر برگي به ره بري چو تيغ آبدار آمد
ز ترکستان آن دنيا بنه ترکان زيبارو
به هندستان آب و گل به امر شهريار آمد
ببين کان لکلک گويا برآمد بر سر منبر
که اي ياران آن کاره صلا که وقت کار آمد

مولانا جلال الدين

و اما یه سوال هفت سین دار (!)

وقتی توپ سال ۸۷ می ترکه و میگن: آغاز سال ۱۳۸۸هجری خورشیدی

اون لحظه چه حسی دارین ؟

آیا دلتون عین سیر و سرکه سفره هفت سین می جوشه یا نه ؟

عین سیب و سبزه سفره هفت سین با طراوت و شادابه ؟

اصلا توی لحظه ی سال تحویل ۸۸ اوضاع و احوال دلتون و کلا حال و بالتون

عین کدوم یکی از سین های سفره ی هفت سین نوروز میشه ؟!؟

با تشکر از دوست عزیز محسن هاشمی که شعرا رو برام فرستادن

تعطیلات خوش بگذره

وب گروهی من و داداش مهرداد هم آپ شد

www.alachiqe-ma.blogfa.com

بوی بهار

alachiiq — Sun, 15 Mar 2009 13:13:22 GMT

بوي بهار مياد حس ميكني؟ يه نفس عميق بكش...چه بوي خوبی..

بوي گل،بوي طراوت و تازگي...امروز صبح وقتي از خونه رفتي

بيرون درخت تو حياط رو ديدي كه شكوفه زده و برگاش دوباره

سبز شده؟ غنچه ها رو ديدي؟با ديدنشون چه احساسي

داشتي؟ دلت نخواست تو هم شكوفه بزني؟ دلت نخواست تو

هم از نو متولد بشي؟دلت نخواست برگاي زرد دلت سبز بشن و برق بزنن؟

ميدونم كه دلت خواست من هم دلم خواست كه شكوفه بزنم...

اين شكوفه مي تونه يه هدف نو يا يه ايده باشه كه به زندگيت

معني بده و بذاره براي ميوه شدنش تمامه تلاشت رو بكني

اين شكوفه يعني اميد به آينده...

وقتي يه درخت شكوفه مي زنه بايد خوب بهش برسي بهش

آب بدي كود بدي و بهش عشق بورزي تا ثمره اش يه ميوه خوش

رنگ و خوشمزه و آبدار بشه.. خوردن اون ميوه چه لذتي داره .

براي شكوفه يا همون هدف زندگيت هم بايد تلاش كني تا بهش

برسي و رسيدن به اون هدف چه لذتي داره.

اين روزا همه دارن خونه تكوني ميكنن و خودشون رو براي عيد آماده

ميكنن اما كسي دلش رو هم خونه تكوني كرد؟! بياين دل تكوني

بكنيم و تمام ناراحتي ها،غم ها،كدورت ها وكينه ها رو دور بريزيم

دلمون رو از همه اينا پاك كنيم و حسابي گردگيري كنيم.. يادتون باشه

اين ناپاكي ها رو همين نزديكي ها نندازين چون ممكنه باد دوباره اون ها

رو برگردونه...همه رو بندازين يه جاي دور خيلي خيلي دور اصلا نابودشون

كنين تا ديگه برنگردن و به جاش چيزاي نو و قشنگ بذارين همونطور كه

برا خونتون وسايل لوكس ميخرين و سليقه به خرج مي دين براي دلتون

هم خصلت هاي خوب و زيبا بذارين مثل محبت،عشق،شادي،مهربوني و ايمان و ....

حالا يه نگاه به دلت بنداز ببين چقدر قشنگ شد تو هم بهاري شدي.

ديدت رو هم عوض كن چشم ها را بايد شست جور ديگر بايد ديد ...

چطوري با شيشه پاك كن ميفتي به جون شيشه ها تا غبار و كثيفي

رو از روشون پاك كني تا شفاف بشن؟همونجوري هم چشمات رو از

بدبيني و ناخالصي ها پاك كن ... برقش بنداز ... حالا چشمات رو ببند و

دوباره باز كن چطوري ميبيني؟ چشمات چقدر قشنگ و براق شده...

زندگي قشنگ تر نشد؟ديدت شفاف تر نشد؟ حالا چه احساسي داري؟

من كه احساس خوبي دارم.. هم دل تكوني كردم و هم شكوفه زدم ...

بهاري شدم تو هم بهاري شو دوست من

می شمارم لحظه ها را تا بهار

می تکانم از دلم گرد و غبار

می روم تا آسمان ، تا ابرها

می وزم ای ابر بر دل ها ببار

می شوم گنجشک با شوقی لطیف

می نشینم در کنار پای سار

سار می خواند برایم یک غزل

می شوم مست غزل مست بهار

آب از چشم چمن جاری شده

خاک می خندد به روی جویبار

می شکوفد در دلم رنگین کمان

می شمارم لحظه ها را تا بهار

هم راز

alachiiq — Mon, 02 Mar 2009 03:59:22 GMT

" هم راز یكدیگر باشیم "

در یک دهکده ای دور افتاده دو تا دوست زندگی می کردند. یکی از اونها جانسون

و دیگری پیتر بود. این دو تا از کودکی با هم بزرگ شده بودند. آنقدر این دو دوست

رابطه خوبی با هم داشتند که نصف اهالی دهکده فکر میکردند که ِاین دو نفر

با هم برادرند. با این حال که هیچ شباهتی به هم نداشتند. اما این حرف اهالی

نشان از اوج محبتی بود که بین این دو نفر وجود داشت. همیشه پیتر و جانسون

راز دلشون رو به همدیگه میگفتند و برای مشکلاتشون با همدیگه همفکری

میکردند و بالاخره یه راه چاره براش پیدا می کردند. اما اکثر اوقات جانسون این

مسائل رو بدون اینکه پیتر بدونه با دوستای دیگه اش در میان میگذاشت.

وقتی پیتر متوجه این کار جانسون می شد ناراحت می شد اما به روش

هم نمی آورد. چون آنقدر جانسون رو دوست داشت که حاضر نبود حتی برای

یک دقیقه تلخی این رابطه رو شاهد باشه. به خاطر همین احترام جانسون

رو نگه می داشت و باز هم مثل همیشه با اون درد دل می کرد. سالها گذشت

و پیتر ازدواج کرد و رفت سر خونه زندگیش، اما این رابطه همچنان ادامه داشت

و روز به روز عمیق تر می شد. یه روز پیتر می خواست برای یه کار خیلی

مهم با خونواده اش بره به شهر. به خاطر همین اومد و به جانسون گفت من

دارم می رم به طرف شهر، اما اگه امکان داره این کیسه پول رو توی خونت

نگهدار تا من از شهر برگردم. جانسون هم پول رو گرفت و رفیقش رو تا دروازه

خروجی بدرقه کرد. وقتی داشت به خونه برمی گشت، سر راه رفت پاتوق

خودش و شروع کرد با دوستاش تفریح کردن. هوا دیگه داشت کم کم تاریک

می شد و جانسون با دوستاش می خواست خداحافظی کنه. اما دوستاش

گفتن هنوز که زوده چرا مثل هر شب نمی ری؟ اونم گفت که پولهای پیتر توی

خونست و باید زودتر بره خونه و از پولها مراقبت کنه. خلاصه خداحافظی کرد

و رفت. وقتی رسید خونه سریع غذاشو خورد و رفت توی اتاقش. پولها رو هم

گذاشت توی صندوقش و گرفت تخت تخت خوابید.

بی خبر از اتفاقی که در انتظارش بود ...

بله درست حدس زدید. چند نفر شبونه ریختن توی خونه و پولها رو با

خودشون بردند! جانسون صبح که از خواب بیدار شد متوجه این موضوع

شد و از ناراحتی داشت سكته می كرد ! تمام زندگیش رو هم اگه

می فروخت نمی تونست جبران پولهای دزدیده شده رو بكنه. از ناراحتی

لب به غذا هم نزد. دم دمای غروب بود که دید صدای در میاد. در رو که باز

کرد دید پیتر اومده تا پولها رو با خودش ببره. وقتی جانسون ماجرا رو براش

تعریف کرد، پیتر به جای اینکه ناراحت بشه و از دست جانسون عصبانی باشه

شروع کرد به خندیدن و گفت می دونستم، می دونستم که بازم مثل همیشه

نمی تونی جلوی زبونت رو بگیری. اما اصلاً نترس. چون من فکرشو می کردم

که این اتفاق بیافته. به خاطر همین چند تا سکه از آهن درست کردم و توی

اون کیسه ریختم و اصل سکه ها رو توی خونه خودم نگه داشتم و چون

می دونستم که کسی از این موضوع با خبر می شه و تو به همه می گی

که سکه ها پیش تو بوده، خونه من امن تر از تو بود. الآن هم اصلاً نگران و

ناراحت نباش شاید از دست من و این رفتارم ناراحت بشی، اما این درسی

برات می شه که همیشه مسائلی رو که دیگران با تو در میون میگذارند توی

قلبت محفوظ نگه داری و به شخص ناشناسی راز دلت رو بازگو نكنی ...

سالها گذشت و جانسون از اون اتفاق درس بسیار بزرگی گرفت. اینکه راز دیگران

مثل راز دل خودش می مونه و باید بری حفظ اون راز تلاش کنه. همونطور که

خودش از فاش شدن راز دلش ناراحت می شه دیگران هم از این موضوع امكان

داره تحت تاثیر قرار بگیرند و چه بسا موجب سلب اطمینان و تیرگی رابطه

دوستی هم بشود. بطوریكه صداقت و صفای دل شما نباید تحت هیچ

شرایطی موجبات آسیب و نگرانی شما را فراهم نماید ...